Има една девојка која многумина ја сметаа за „чудна“. За неа многумина велеа дека не е целосно присебна. Често велеа дека таа не знае што е живот. Девојче која веќе од своето раѓање се разликуваше од своите врсници. А да биде уште поинтересна ситуацијата, таа жена е родена во Скопје! Да, родена е токму на денешен ден пред 104 години во една скромна куќа во христијанско семејство спроти денешната монументална фонтана на Александар. Си го живеше животот така како мислеше дека е највредно да се живее, онака како срцето и наредуваше. Едноставно речено, живеше по нејзината совест (поим кој уште тогаш не беше многу популарен, а да не проблематизираме за наше време). Таа девојка од никого не беше забележана, никакви камери не се вртеа околу неа, друштвото премногу не беше заинтересирано за неа, но сепак, таа живееше со полни гради, полна со животна енергија и ентузијазам. Како и секое младо девојче, и таа си мечтаеше. Да, сонуваше дека кога ке порасне сака својот живот да го подари помагајќи на оние најсиромашните, најзагрозените.

По извесно време, дотичната девојка си замина од Скопје. Претпоставуваме дека многумина велеа _не ѝ беше местото тука, и подобро што си отиде!_ Често пати се прашуваа: _а знае ли некој каде замина?_ Одговорот гласеше во Даблин, Ирска, на што со потсмев ќе кажеа: _па да, во Ирска има многу сиромашни, барем ќе си го оствари својот животен сон – да им помага на сиромашните!_

По овие случувања нејзините сограѓани едноставно заборавија дека таа воопшто постои. Си мислеа дека е некаде во Даблин или пак некој друг град во Ирска и „си го живее својот животен сон“. Едноставно речено, никој веќе премногу не се интересираше за неа.

Во меѓувреме, Скопјанката многу брзо ја напушти Ирска и замина во Индија, во Калкута каде што навистина ѝ се оствари животниот сон: да им помага на сиромашните. Целиот свој живот им го предаде на напуштените, незгрижените, болните, сиромашните, _маргинализираните_.

Инаку, _несфатената_ Скопјанка се вика Гонџа. Периодот кога живееше во Даблин е периодот кога го направи својот прв чекор да стане католичка монахиња. По многу краток период во Калкута стана позната како Мајка Тереза. Неколку години по нејзиното доаѓање во Индија, поточно во 1950 година основаше ново монашко општество во Католичката Црква кој се вика МИСИОНЕРКИ НА ЉУБОВТА.

Во тие години полека почна да се шири гласот за неа, Мајка Тереза, основателка на ново монашко општество. Бидејќи во Скопје повеќето не се католици, не беа заинтересирани за овој значаен настан.

По основањето на монашкото општество, заедно со нејзините монахињи скромно и без никакви очекувања си го живееа животот онака како го замислуваа од детството: помагајќи на другите.

И така сѐ до 1979 година кога целиот свет сѐ дозна за Мајка Тереза – добитничка на Нобеловата награда за мир! Каква чест!

И многу интересно, сите Скопјани, одеднаш, се гордеат со нашата Мајка Тереза!Таа е Скопјанка! Велат: одсекогаш сме знаеле дека од неа ќе биде нешто големо! Сите насловни страници на весниците пишуваа за нобеловката од Скопје, занајголемата ќерка на Скопје, за гордоста на Скопје! Секако дека е така, но, да се вратиме педесетина години порано. Да се вратиме во време на малолетнатаГонџа, во време на девојчето кое е _чудно,_ не е целосно присебно, не знае што е живот…. Сметам дека коментар не е потребен.

На 19 октомври 2003 година папата Иван Павле II. ја прогласи Мајка Тереза за блажена, а се очекува скоро прогласување на светица на Католичката Црква!

Драги Скопјани, мои сограѓани, луѓе со добра волја!

Простете ми ако сум малку ироничен. Сѐ што сакав да кажам со ове мое скромно размислување по повод 104. роденден на Мајка Тереза е следното: во животот е најважно да го слушаш срцето. Не вреди да имаш сѐ, ако не си среќен – погледни ја Мајка Тереза немаше ништо, но беше полна со живот. Нејзиниот пример денес ни говори: драг брате, драга сестро, биди свој, следи ги своите сништа. Прави сѐ што сакаш, но сепак внимавај, сето тоа што го правиш, прави го од љубов кон ближниот – сепак тоа е срцето на христијанството. Исус тоа нѐ учеше: сакај го својот ближен како самиот себе! Ако така живееш, никогаш нема да умреш, ќе бидеш награден со вечен живот во Небеското царство.

Велат дека колачето оди на крај. Ќе ја потврдам изјавата со неколку изреки на Мајка Тереза, но денес не Мајка Тереза од Калкута, туку Мајка Тереза од Скопје:

„Човекот е неразбран, нелогичен и себичен

НЕ Е ВАЖНО, САКАЈ ГО!

Ако правиш добро, тоа ќе го припишат на твоите себични цели

НЕ Е ВАЖНО, ПРАВИ ДОБРО!

Ако ги остваруваш целите свои, ќе најдеш лажни пријатели и искрени непријатели

НЕ Е ВАЖНО, ОСТВАРУВАЈ ГИ СВОИТЕ ЦЕЛИ!

Доброто што го правиш, утре ќе биде заборавено

НЕ Е ВАЖНО, БИДИ ИСКРЕН!

Човечноста и искреноста ќе те направат ранлив

НЕ Е ВАЖНО, СОЗДАВАЈ!

Ако им помагаш на луѓето, можеш лошо да поминеш

НЕ Е ВАЖНО, ПОМАГАЈ ИМ!

На светот му го даваш најдоброто од себе, а тој ќе ти возрвати со удари

НЕ Е ВАЖНО, ДАВАЈ ГО НАЈДОБРОТО ОД СЕБЕ!“

ОВА Е РОДЕНДЕНСКАТА ЖУРКА НА МАЈКА ТЕРЕЗА, ПРИДРУЖИ СЕ И ТИ!

Емануел Матес, богослов од Скопје

BLAGOSLOV GRLA NA DAN SV.BLAŽA

O blagdanu sv. Blaža svake se godine po crkvama dijeli blagoslov grla. Svećenik s dvijema blagoslovljenim svijećama pristupi vjerniku i moli: “Po zagovoru sv. Blaža, biskupa i mučenika, oslobodio te Bog od bolesti grla i svakog drugog zla!” Taj je blagoslov takozvana blagoslovina u Crkvi. On se temelji na prastaroj predaji po kojoj je sv.Blaž spasio dječaka kome je u grlo zapela riblje kost. Kod blagoslovina Crkva moli Božju pomoć u raznim potrebama, a po zaslugama Isusa Krista i zagovoru svetaca.

Blagdan sv.Blaža u Rimokatoličkoj crkvi slavi se 3 veljače (februara).

Svete Mise:

– u katedrali u 10:30 sati;

– na groblju Butel u 15:00 sati Sveta Misa će biti za sve pokojne. Prije Svete Mise od 13:00 do 15:00 sati biti će blagoslov grobova naših pokojnika;

– u 18:00 sati Sveta Misa u katedrali.

Од 27 јанаури до 6 февруари 2015 година скопскиот парох дон Давор Топиќ и парохискиот викар дон Јошт Мезег престојуваа во Уагадугу, главениот град на африканската држава Буркина Фасо.

Повод за патувањате е прославата на Прва Миса на дон Мезег, кој како богослов од надбискупската меѓународна семинарија Редемпторис Матер од Сараево ја помина акдемската година 2012/2013 на мисонерска пракса во парохијата Пресвета Богородица во Уагадугу.

Пред патувањето во Буркина Фасо во скопската парохија е спроведена акција во која парохјаните собираа помош за школуваање на сиромашни деца, а од акцијата се собрани 51 стипендија. Во Буркина Фасо постојат државни училишта и приватни, а секоја од нив наплатува, што е голема препрека за да можат многу сиромашни деца да се стекнат со основно образование. Исто така националниот директор дон Иван Штироња од канцеларијата на Папски мисиски дела од Босна и Херцеговина преку парохот Топиќ упати помош за сиромашните.

За време на престојот парохот и капеланот ја запознаа младата Црква во Буркина Фасо и се уверија дека Црквата во Африка е надежта за светот, како што веќе рече свети Иван Павле II.

Набискупот на Уагадугу, кардинал Филипе Уедраого ги запозна своите гости со историјата на оваа Црква, која постои стотина години и со евангелизацијата на првите мисионери „Белите оци“ од Франција, кои веднаш започнале со основање семинарија со накана да се образуваат свештеници од месното население. Дон Топиќ и дон Мезег исто така ја посетија семинаријата на надбискупијата, центарот за напуштени деца, парохиската заедница и присуствуваа на свечено отворање на Апостолската нунцијатура, како и на поклонение во надбискупското светилиште Богородица од Јагме, каде што присуствуваа околу милион верници.

Дон Мезег славеше Прва Миса во повеќе парохии, како и во заедници на Неокатекуменскиот пат, каде што посведочи дека времето поминато на мисионерска пракса во Африка му помогнало во духовното созревање и патот кон свештенството и дека за тоа искуство му благодари на Бог, како и на браќата кои ги запозна.

Парохот и капеланот исто така имаа можност да го запознаат животот на луѓето во една од најсиромашните земји во светот преку посета на некои села, разговарајќи со луѓето, доживувајќи ја нивната дладбока духовна жед, како и отвореноста за Бог.

Свештениците се вратија во својата парохија збогатени со едно ново искуство и мисионерска ширина, која што ја посведочија во парохиската заедница со кратка презентација после неделната Миса.

U subotu, 10. svibnja 2014. uoči Nedjelje Dobrog Pastira, kad se u Crkvi obilježava Svjetski dan molitve za nova svećenička i redovnička zvanja, u skopskoj katedrali Presvetog Srca Isusova održano je molitveno bdijenje koje je predvodio skopski župnik don Davor Topić.

Na bdijenju s vjernicima sudjelovao je skopski biskup i apostolski egzarh u Makedoniji mons. dr. Kiro Stojanov, sa svećenicima, redovnicama i bogoslovima.

Prvi dio bdijenja sastojao se od večernje molitve psalama iz časoslova, te službe riječi. Potom je uslijedila kratka homilija u kojoj je don Topić kazao „da svaki poziv ima udjela Božanske naravi u svijetu. Kada molimo za zvanja mi molimo da svatko nađe svoje mjesto u povijesti spasenja. A prvotno naše zvanje je biti kršćanin, i iz toga nastojanja biti kršćanin, rađa se duhovno zvanje. Ovo bdijenje je potrebno i za nas koji smo u svećeničkom i redovničkom staležu da molimo Gospodina da obnovi u nama radost poziva kao što je to bilo onog prvog dana kad je svratio svoj pogled na nas i pozvao da ga slijedimo izbliza, kako bi mogli biti Crkva koja svjedoči ovom svijetu pobjedu radosne vijesti Evanđelja. Također je kazao mladima da traže i osluškuju Gospodina koji govori i poziva, ne bojeći se križa jer on je put u nebo“.

U drugom dijelu uslijedila su svjedočanstva koja su govorila o povijesti pojedinog zvanja. Svjedočanstvo Božjeg poziva u svom životu izrekao je generalni vikar mons. Antun Cirimotić, potom je Majda Čop podijelila s prisutnima svoje iskustvo Božjeg poziva i njenog odaziva, te stupanja u zajednicu Fokolara. I na kraju svoje svjedočanstvo izrekao je kandidat za prezbiterat bogoslov Boško Čatlak, istaknuvši dragocjenost za njegov život slušanje kateheza neokatekumenskog puta.

Potom je biskup Stojanov zahvalio na organizaciji molitvenog bdijenja u župi, prisjetivši se „Godina svećenika – 2009“ u kojoj je za uzor bio stavljen sv. Ivan Marija Vianej. Također se osvrnuo na poslanje svećenika u svijetu i potrebe molitve upućene Gospodaru žetve da pošalje nove radnike u svoj vinograd.

Treći dio bdijenja bilo je polasatno klanjanje pred Presvetim oltarskim sakramentom.

SVIJEĆNICA