Bierzmowanie jest sakramentem Ducha Świętego. Jezus Chrystus został poczęty i narodził się z Maryi Dziewicy za sprawą Ducha Świętego. Przy chrzcie w Jordanie w sposób widzialny został Mu udzielony Duch Święty, który „namaścił” Go na Mesjasza. Sam o sobie świadczył: „Duch Pański spoczywa na Mnie… posłał Mnie, abym uzdrawiał skruszonych w sercu, więźniom głosił wyzwolenie, a niewidomym przejrzenie, abym uciśnionych odsyłał wolnymi, abym obwoływał rok łaski od Pana” (Łk 4,18). Ewangelia zapisuje, że w swojej publicznej działalności mówił i działał napełniony Duchem Świętym. Jezus obiecał Ducha Świętego także swoim uczniom — jako Ducha prawdy, który wprowadzi ich w całą prawdę, jako Ducha mocy, w którym będą o Nim świadczyć, oraz jako Ducha Pocieszyciela i Obrońcę. Obiecany dar Ducha uczniowie przyjęli w dniu pierwszego Zesłania Ducha Świętego i natychmiast przekazywali go wszystkim chrześcijanom przez włożenie rąk. W ten sposób wydarzenie Zesłania Ducha Świętego odnawia się w Kościele przez wszystkie wieki: Duch Święty umacnia serca uczniów Jezusa w wierze, w nadziei, w Miłości i w świadectwie.
Bierzmowanie przedłuża i dopełnia to uświęcenie, które rozpoczęło się chrztem. Dlatego dorosłym przyjmującym chrzest bierzmowania udziela się bezpośrednio po chrzcie, a celebracja dopełnia się Eucharystią: to są trzy podstawowe sakramenty, które w pełni wprowadzają człowieka do Kościoła i do jego łask, wewnętrznie go rozradowują i uzdalniają do życia wiarą. Dlatego właśnie nazywa się je „sakramentami wejścia w chrześcijaństwo” albo „sakramentami wtajemniczenia”. Przez sakrament bierzmowania w szczególny sposób przyjmujemy dar Ducha Świętego, który napełnia nas swoim światłem i swoją mocą „potwierdza” nas, to znaczy umacnia nas i utwierdza w wierze i w miłości. To, czego Duch Święty w tajemniczy sposób nam udziela i co w nas sprawia przez sakrament bierzmowania, można krótko wyrazić tak:
Duch Święty udoskonala i dopełnia w nas wewnętrzne podobieństwo do Chrystusa („upodobnienie” do Chrystusa), które otrzymujemy na chrzcie; przez bierzmowanie ochrzczony włącza się w Kościół pełniej i bardziej osobiście (pełniej zostaje „wprowadzony” w tajemnicę Ciała Chrystusa i w sposób pełniejszy staje się członkiem Ludu Bożego). Tym samym bierzmowany staje się bardziej zdolny i bardziej zobowiązany do udziału w misji Kościoła oraz do podejmowania w nim posług i odpowiedzialności.
KTO MOŻE BYĆ ŚWIADKIEM BIERZMOWANIA
katolik, który ukończył 16 lat;
ochrzczony, przystępujący do Komunii Świętej i bierzmowany;
świadkiem nie może być ktoś, kto zawarł tylko związek cywilny — musi mieć także ślub kościelny (i być bierzmowany);
świadkiem nie może być ktoś rozwiedziony i żyjący w powtórnym związku cywilnym albo w związku pozamałżeńskim;
świadkiem nie może być ktoś, kto żyje bez ślubu (na przykład chłopak i dziewczyna), dopóki nie zawrze sakramentu małżeństwa;
świadek powinien żyć zgodnie z wiarą katolicką i nauczaniem Kościoła;
ojciec i matka nie mogą być świadkami bierzmowania własnego dziecka;
Jeśli świadkowie nie są z naszej parafii, muszą dostarczyć zaświadczenie od swojego proboszcza, aby mogli podjąć się tej posługi.